Józef Piekacz
Nazywam się Józio , mam 6 lat i jestem wesołym, ciekawym świata chłopcem. Choruję na autyzm , przez co codzienne życie i nauka nowych rzeczy bywają dla mnie dużym wyzwaniem.
Mam spore trudności z komunikacją, koncentracją i nawiązywaniem kontaktów z innymi dziećmi . Mówię tylko wtedy, kiedy naprawdę mam ochotę – czasem trudno mi odpowiedzieć na pytanie czy powiedzieć, co czuję. Mama bardzo się stara, żebym mógł rozwijać się jak najlepiej – razem chodzimy na terapie logopedyczne, TUS-y (Trening Umiejętności Społecznych) , a od roku jestem też pod opieką neurologa .
Co trzy miesiące jeździmy aż 60 kilometrów do Zgierza , gdzie przez 10 dni mam mikropolaryzację mózgu – to zabiegi, które pomagają mi w koncentracji i komunikacji. To dużo podróży, ale mama mówi, że robi to dla mojego dobra.
Chodzę do prywatnego przedszkola , do którego też mamy spory kawałek – 20 km w jedną stronę. Lubię tam chodzić, bo uczę się coraz więcej i poznaję nowe rzeczy.
Mam też swoje małe pasje – uwielbiam pociągi! Mogę godzinami oglądać, jak jeżdżą, słuchać ich dźwięków i bawić się kolejkami.
Każdy dzień to dla mnie nauka i małe kroki naprzód. Dzięki terapiom i wsparciu bliskich wierzę, że z czasem będzie coraz łatwiej.
Z całego serca dziękujemy za każdą okazaną pomoc i dobre słowo, które przybliżają nas do tego, by Józio mógł pewniej i radośniej iść przez świat.
Józio z mamą
Mam spore trudności z komunikacją, koncentracją i nawiązywaniem kontaktów z innymi dziećmi . Mówię tylko wtedy, kiedy naprawdę mam ochotę – czasem trudno mi odpowiedzieć na pytanie czy powiedzieć, co czuję. Mama bardzo się stara, żebym mógł rozwijać się jak najlepiej – razem chodzimy na terapie logopedyczne, TUS-y (Trening Umiejętności Społecznych) , a od roku jestem też pod opieką neurologa .
Co trzy miesiące jeździmy aż 60 kilometrów do Zgierza , gdzie przez 10 dni mam mikropolaryzację mózgu – to zabiegi, które pomagają mi w koncentracji i komunikacji. To dużo podróży, ale mama mówi, że robi to dla mojego dobra.
Chodzę do prywatnego przedszkola , do którego też mamy spory kawałek – 20 km w jedną stronę. Lubię tam chodzić, bo uczę się coraz więcej i poznaję nowe rzeczy.
Mam też swoje małe pasje – uwielbiam pociągi! Mogę godzinami oglądać, jak jeżdżą, słuchać ich dźwięków i bawić się kolejkami.
Każdy dzień to dla mnie nauka i małe kroki naprzód. Dzięki terapiom i wsparciu bliskich wierzę, że z czasem będzie coraz łatwiej.
Z całego serca dziękujemy za każdą okazaną pomoc i dobre słowo, które przybliżają nas do tego, by Józio mógł pewniej i radośniej iść przez świat.
Józio z mamą